JO19-1 bezorgt zichzelf een zware middag

maar trekt uiteindelijk aan het langste eind.

Nadat we vorige week de wedstrijd tegen een van de hoog geklasseerde ploegen, Someren, op karakter hadden gewonnen kwam vandaag de laagst geklasseerde ploeg uit de competitie, Polaris, op bezoek. Een makkie dus, dat zag je aan alles: de ontspannen gezichten, de warming-up, de opkomst op het veld, alles. Echt alles? Nou nee, 1 uitzondering was er wel: het voetbal. Want wat onze ploeg vandaag weer liet zien sloeg alles.

Direct vanaf het begin was duidelijk dat wij de ploeg waren die moesten voetballen en Polaris de ploeg die de schade beperken moest. Maar al in de eerste minuut begon een verdediger aan een solo zonder oog voor medespelers die vervolgens balverlies opleverde. In de rest van de wedstrijd zou het er niet beter op worden; de beste kansen waren aan ons niet besteed. Ofwel werd er te slap ingeschoten, dan wel werd er zelfzuchtig gevoetbald en zelf op doel geschoten in plaats van een speler te bedienen die er beter voorstond. Ook uit een, terecht gegeven, penalty wisten we niet te scoren. Damian schoot de bal naast het doel. En het oude cliché werd maar weer eens bewezen: als jezelf niet scoort doet de tegenstander dat wel. Bij de enige aanval die ze uitvoerden werden ze beloond met een penalty. Terecht was deze penalty wel maar vooral ook onnodig want met geconcentreerd en fel verdedigen was dit niet gebeurd. Hoe dan ook, de bal lag op de stip en vervolgens in het net: 0-1. Polaris, dat toch al niet gekomen was voor het mooie voetbal, zat hiermee op rozen want nu konden ze zelfs met een voorsprong achterover leunen. En aangezien er bij ons niet al te veel lukte wisten ze dit nog lang vol te houden. Tijd rekken werd hierbij ook tot een kunst verheven. Niet dat onze reserves dat in de gaten hadden. Zo kon het zelfs gebeuren dat een naast gekopte bal op trainingsveld 5 belandde en dat de keeper deze op zijn dooie gemak kon gaan halen terwijl er bij ons in de dug out 2 (!) extra wedstrijdballen lagen. Gelukkig werd dit gedrag niet beloond want vlak voor de rust werd het dan toch 1-1 doordat Damian zijn gemiste penalty goedmaakte door een bal die niet kon worden uitverdedigd na een corner binnen te schieten.

Na de pauze ( en de zoveelste donderpreek dit seizoen) veranderde er niet heel veel aan het wedstrijdbeeld, behalve dat de reserveballen ons nu bijna om de oren vlogen. Daar waar mogelijk pakte Polaris tijd en voor de rest vochten ze voor wat ze waard waren. Met felle duels zochten ze het randje op en gingen er soms overheen. Maar de scheidsrechter liet zich niet gek maken en greep waar nodig in. Dit leverde hun aanvoerder helaas zijn tweede gele kaart op zodat deze mocht vertrekken. Tegen tien man ging de worsteling verder. En gelukkig voor ons leverde het ons alsnog de drie punten op toen Aimane, op aangeven van Damian de bal binnenschoot voor de 2-1. Hun grensrechter vlagde nog wel voor buitenspel maar de scheidsrechter ging hier niet in mee zodat het doelpunt telde. Uit een snelle uitbraak schoot Yannick nog eens hard op de paal maar aangezien Polaris hier niets meer tegenover stelde deed dat geen pijn. Dezelfde Yannick zorgde er met een domme gele kaart nog voor dat ze aan het einde van het seizoen nog een bijdrage aan de club mogen storten om de boete te voldoen door een bal na het fluitsignaal nog weg te schieten.  Verder gebeurde er niets van betekenis meer en terwijl het al begon te schemeren floot de scheidsrechter voor de laatste keer.

Volgende week moeten we uit tegen ODA. Die kregen vandaag flink klop zodat die volgende week wel geladen zullen zijn. Misschien dat dit ons beter kan motiveren. Zo niet…

Share This